صندلی چرخ‌دار

افراد دارای معلولیت در ایران از خدمات و تجهیزات کافی که به آنها امکان رفتن به سرکار یا مدرسه، دیدار با دوستان و خانواده، خرید، ورزش یا مراجعه به پزشک را بدهد برخوردار نیستند.

دولت منابع کافی برای ایجاد شبکه‌ای از مددکاران شخصی که بتوانند افراد دارای معلولیت را یاری کنند و باری از دوش اعضای خانواده‌ی آنها بردارند، ندارد. 

امکان عبور و مرور این افراد در طراحی و ساخت وسائل نقلیه‌ی عمومی، معابر و ساختمان‌ها پیش‌بینی نشده است. برای نمونه، اغلب ایستگاه‌های مترو آسانسور ندارند و افراد دارای صندلی چرخ‌دار ناچارند خطر بالا و پایین رفتن از پله‌‌ها را به جان بخرند.

در نتیجه زندگی بسیاری از افراد دارای معلولیت در کنج خانه‌ها سپری می‌شود. عکس‌های مصطفی هروی نگاهی است به زندگی این انسان‌ها؛ کسانی که به اندازه‌ی من و شما انسانند.