تهران در دلش حرفهای زیادی دارد. حرفهایی که در روزمرگی ما گم شده؛ حرفهای کمتر شنیده شده؛ حرفهایی که باید دور از هیاهوی آهن و گوگرد این روزهای آن شنیده شود؛ حرفهایی که باید در کف خیابانهایش نفس بکشی تا آنها را بشنوی.
ولیعصر؛ تنها خیابانی که از جنوب تا شمال تهران کشیده شده. خیابانی که گاهی باید در شلوغی و هیاهوی مردمش توی پیادهرو گم شوم تا بتوانم بهتر صدایش را بشنوم. صدای دیوارها، مغازهها و آدمهای شهر من.